Einstein ‘’ mutlu olmak istiyorsan bir amaca bağlan; insanlara ya da eşyalara değil.’’ diyor. Bu cümleden yola çıkarak birçok derde deva bulabiliriz, yaşadığımız yeri, yaşantılarımızı ve çektiğimiz sıkıntıları adeta bir köprü gibi birbirine bağlıyor çünkü bu söz. Neden hiçbir şeyden tatmin olamadığımızı ve hiçbir zaman mutlu olmayı tam anlamıyla beceremediğimizi idrak ettiriyor.
Açıkçası Ulucanlar cezaevine ilk gittiğimde gördüğüm manzara da bende bu cümlenin yaptığı etkiyi yapmıştı. Orada en çok etkilendiğim husus insanların öldürülmüş olması değildi, beni en çok etkileyen husus gözlerinin içinin gülmesiydi. Şaşılacak şeydi doğrusu. Tecrit odalarında geçirilmiş gecelerin ardından idam sehpasına giderken korkudan daha çok gözlerde huzurun olmasının sebebi neydi merak uyandırmıştı bende. Komünisti, sosyalisti ülkücüsü fark etmiyordu kısacası kendinden eminlik ve alınan haz herkeste aynıydı. Sebebini düşündüğümde aklıma gelen tek şey bağlandıkları bir amacın oluşu oldu. Bu söylediklerimden sonra günümüz gençlerinin mutsuzluğunun, dillerinde sakız olmuş depresyonlarının sebebini sizde anladınız sanırım kıymetli okuyucu. Bizim gençlerimizde bir dava bilinci bir yaşama amacı yok çünkü. Onların o güzel kafalarını en çok meşgul eden husus karşı cinsle olan münasebetleri ya da deli gibi çalıştıkları sınavları ya da maddi kaygıları yada… Bizim ‘ya da’larımız uzar gider bu boş amaçlar karşısında. Asıl mevzu şu ki; boş yaşıyoruz ve farkına varmadığımız her saat bir kayıp. Yıllarımız heba ettiğimiz tüm arzularımız gereksiz belki. Bizi ayakta tutacak gerçek bir amaç olmadıktan sonra. Oysa öyle bir amacı olmalı ki insanın ona öyle bir adamalı ki kendini canı amacı karsısında değersiz kalabilmeli. Benim sahabe hayatlarını okuduğumda gördüğüm manzara bu çünkü, Çanakkale anlatıldığında anımsadığım da bu, Ulucanları ziyaret ettiğimde algıladığım asıl gerçek de bu. İnsan diğer canlılardan üstün yaratılmış çünkü. Bir amacı olması istenmiş. Kendine bir yol belirlemesi söylenmiş. Söylenmiş de işte insan insten geliyor malum. Kökünde var unutkanlık. Unutmuş. Üstündeki ölü toprağını atamamasının yegâne temeli de bu zaten. Depresif tavırlarının şiddete meyyalinin yaptığı yanlışların sebebi bu boşluk. O halde bu boşluk dolmalı, doldurulmalı. Nasıl mı? Bir amaca bağlanmalı. Alelade bir amaca değil ama en güzeline bağlanmalı. En güzelin yolundan gitmeli. Okuyup araştırmada sınırlarını aşmalı. Danışmalı gerektiğinde tartışmalı. İnsan düşünmeli. Yanlışla doğruyu ayırt edebilmeli. Atmalı ağırlık yapan, onun görmesini engelleyen üzerindeki şu örtüyü. Sıcacık yatağından kalkmalı, bırakmalı tembelliği bir kenara ve bir amaca bağlanmalı. Zihinlerimizi kurtaracak yol bu yol çünkü. Belki engebeli, belki geçidi yok, menzili çok ama bir hedef koymadan hiçbir yere de varamayız. İlk mesele güzergâhı bulmak zorluklar ikincisi ki atılan her adım yolu biraz daha ferahlatacaktır. Bize düşen ise cesaretimizi toplayıp ilk adımı atabilmek…
