SOKAK

Sokakta bir kadın

Karanlığa yürümekte.

Heybesinde birçok keder,

 Hafiften sendelemekte.

Sokakta bir adam

Koşar adımlarla geçti işte.

Hissettiği büyük suçluluk

Kaybettiği sevgilerin peşinde.

Sokakta derin bir yalnızlık

Kadının mecali yok siteme

Adamda mahcup bir sessizlik

Beraber gidiyorlar ölüme...

Sokak ki ayrılığın habercisi,

Çaresizliğin acımasız şahidi.

Sokak ki katili,

Hüzün kokan bir kadının.

Sokak ki; suçuna ortak kaldırımlara küskün.

Mezarı şimdi pek çok yaşayan ölünün.

Keder ve ızdırap bu sokağın evlatları

Giren çıkamıyor, bu sokak çıkmaz sokak.

                                 mustakbelmaznun

Sayın Martı

Ankarada semayı süslüyor
Dans eden bir martı.
Yolunu şaşırmış  belli,
Belki de haberler getirmiş, oldukça aceleci.
Sahi! Ne haber var sevdiğimin diyarından?
Anılar sitem ediyor bak zamana
Kendisine ayrılan sürenin darlığından.
Sayın martı, sevgili dert ortağım, canım martı!
Sizde buralarda benim kadar yalnızsanız,
Anlarsınız , yalnızlık şüphesiz kötü yoldaş.
Durmadan sürükleyen hiçliğe.
Benim de içimi sarıyor
‘’Hiçlik’’ umuduma açılmış koca delik
Sahi senin kanadını kıran kim martı?
Yolunu düşüren buralara
Hangi unutulmuş sevda
Bazen soruyorum sebepsizce kendime
Sevgilerimiz neden bu kadar yetim.

           mustakbel maznun

Kitapla uyuşmuyor müslüman!

Saçları kızıla boyanmış
Şehri seyre dalmış
Şimdi bir kadın!
Hüznü camı buğulandırıyor,
Bulutlar karalara bürünmüş.
Pencerede umutsuzluk perdesi…
Kollarıyla sarıp sarmalamış,
Göğsüne dayalı mukaddes bir kitap
Anlam veremiyor,
Kitapta yazılanla uyuşmuyor müslüman.
Toprağı yağmur değil,
Kan ıslatıyor.
Göğü çocukların sevinç çığlıkları değil
Annelerin feryatları inletiyor.
Kitapla uyuşmuyor müslüman
Oysa bilmiyor insan
Aleyhine işleyen zaman.

mustakbelmaznun

Suskunluk Mevsimi

Bu siralar huzun yagiyor bahceme
Suskunluk mevsimi olsa gerek.

Günü Beklerken

Eğer bir gün,
Tüm iktidarlara karşı olursam,
Söz şair de olacağım.
Eylemlere de karışırım belki
Antidepresan kullanmalıyım.
Eğer bir gün,
Adam olabilirsek
Ki bu zor bir eylemdir dostum
Zulüm gören tüm insanları yanıma aldıracağım.
Zeki çocukları eğitim yuvalarımızdan uzak tutacağım.
Ve tüm pazartesiler tatil olacak.
Eğer bir gün,
Yaşlanmayı becerebilirsem ki
Yıllanmak konusunda pek başarılı sayılmam.
Osmanlıca terimler kullanacağım,
Belki o zaman seversin beni
Bahçemde domates yetiştireceğim
Hepsi ölmeye mahkum
Ve çocuklara işlemeli mendiller dağıtacağım.
Bilirsin paradan değerli şeyler vardır.
Ve belki o son gün,
Bir mezara ihtiyaç duyarım.
Emin ol seninkinin yanında.
Zeki Müren söyler, biz dinleriz.
Mutluluğu bir de böyle deneriz.
Söylesene ne kaybederiz.

-mustakbel maznun-

Başlıksız bir şiir

Gecenin boyasıyla boyanınca gündüz,
Yıldızlarda belirirdi çehren.
Kamerdi sanki senin parıltınla aydınlanan
Ve de aydınlatan şehri.
Sen ise bu şehrin sokaklarındaki
En güzel şiirdin.
Ve kimse bilmezdi ama
Asla kaybolmazdım ben
Binaların ormanlaştığı,
Agaçların öksüzleştiği bu şehirde.
Çünkü adım attığım her yol,
Sana çıkardı.
Ve sen öyle güzelsin ki sevdiğim;
Bu ölü ve ruhsuz şehir
Seninle birlikte bir cennet bahçesi oluyor,
Çocuklar ağlamıyor,
Ve dünyanın hiçbir yerinde
Bir daha hiçbir bomba patlamıyor.
Ayrıca beni yanlış anlama ama
Yaşamış ve yaşayan her canlının
Elbette olacaktı bir yarası.
Ve yaralarımız bizi küçültmez, büyütürdü.
Benim yaralarımın da en güzeli sen.
Bazı terimler vardır bilirsin,
Pek derinden yaşadığımız.
Aşk,ızdırap ve acı mesela
Satılmıyor eczanelerde
Bağımlılık yapıyormuş
Tıpkı karşılıklı içilen çaylar gibi
Doktorlar kesinlikle karşı
Ve dünya buna hazır değil.
Biliyorum sende hazır değilsin
Bence biz de dozunu biraz azaltmalıyız acılarımızın
Birlikte içtiğimiz çaylar gibi… 

-mustakbel maznun-

Tükettikçe, tükeniyoruz...

  İnsana yeni bir ufuk kazandırması açısından seyahat etmek oldukça güzel bir eylemdir. Hele de yolculuklarınızı etrafı izlemekten çok düşünmek ve var olan her şeyi değerlendirmekle geçiriyorsanız sizden iyisi yok. Bundan mütevellittir ki seyahatlerde kitap okumayı çok sevmişimdir.  Daha bir irdeleyerek okurum kitabımı bu yüzden de sanırım yolculuklarda okunan kitapların tadı bir başka oluyor.

 Bu hafta da bir yolculuğa çıkmıştım,  elimde hazır ve nazır Ömer Tamer Ekincinin Derdini Seven Adam Hekimoğlu İsmail kitabı bulunuyordu. Sevdiğim yazarların hayatlarını okumayı çok sevmişimdir bu kitap da su gibi akıp gitti elimdeyken diyebilirim. Hekimoğlu’ nun pek çok dostunun Hekimoğlu ile ilgili düşünceleri yer alıyordu eserimizde. Ahmet Vural da o dostlardan biriydi ve onun yorumlarını okurken birkaç satır direkt dikkatimi çekti. Ahmet Vural Hekimoğlu için; Ömer ağabey ihtiyacı kadar giyinir, ihtiyacı kadar yer ve içer, ihtiyacı kadar yaşar. Şimdiki tabiriyle ‘’Halk gibi giyinir, halk gibi yer, halk gibi yaşar. ‘’ diyordu. Aslında gayet normal bir cümle ile karşılaşıyoruz ama bir yandan da günümüzü düşününce çok abes geliyor.

‘’Halk gibi yaşamak’’  bu tabiri sade bir hayat yaşayan insanlar için kullanamıyoruz artık. Halkın yaşayışı çok değişti malumunuz. Bunu fark etmek çok da zor değil, çevremize biraz bakmamız kâfi gelir. Halk deyince benim aklıma sade yaşayan, ihtiyacı kadarı ile mutlu olan insanlar gelmiyor maalesef. Tam zıttı televizyonlarda gördüğü yaşantıyı evine taşımak isteyen insan topluluğu geliyor. Moda belasına bulaşmış bir yığın insan geliyor. Birbirleri ile kılık kıyafet, telefon markası yarıştıran gençler ve onların süper anlayışlı aileleri geliyor. Hayatlarını alış veriş merkezlerinde tüketen kadınlar, teknoloji delisi adamlar geliyor. Sadece tüketmeye endeksli tükettikçe üst tabaka insan oluyoruz mantığı ile yasayan bir toplum geliyor.

 Açmak lazım artık gözlerimizi aşırı dozda tüketen bir toplum olduk biz. Tükettikçe tüketiyoruz ama bu bize yetmiyor hep daha fazlasını istiyoruz. Ne hevesle aldığımız eşyalarımızın bir iki yıl sonra daha üst modelleri çıkınca gözümüzde bir değeri kalmıyor artık eskilerin. Tekrar yenisini istiyoruz bahaneler üretiyoruz eskisini basımızdan savmak için. Kılık kıyafet konusunda söylenebilecek sözüm kalmadı artık dolaplara sığmıyor çünkü kıyafetlerimiz oysa peygamber ömrünü bir kaç kıyafetle geçirebiliyordu. Giyim- kuşamımız eğlencelerimiz hiç birinden taviz veremeyiz özellikle de gençlik döneminde. Genç canım onun da gezmeye hakkı var deyip kendi ellerimizle evlatlarımızı yanlış ortamlara yuvarlayabiliyoruz. Ya da onun komşunun kızından ya da oğlundan ne eksiği var aman çocuk üzülür deyip haddinden fazla harcamalar yapabiliyoruz evlatlarımız, sevdiklerimiz için. Oysa belki de sade yaşayışı ile kızımızın ya da oğlumuzun komşunun çocuğundan fazlası vardı ama kendi elimizle mahvettik bunu hiç göremiyoruz.

  Unutmamalı ki aralıksız tüketen insan doymayı bilmeyecektir bilmedikçe gözü de gönlü de aç kalacaktır. Gönlü doymayan insan sevmeyi de, fedakârlığı da, paylaşmayı da bilemez. Yani kısacası eskiden toplumun bir üyesiyken şimdi birey olmuştur. Birey olmaya alışan insan da toplu ortamlarda yaşamaya ayak uyduramayacaktır. Evlilikte kavga eksik olmayacaktır. Çocuklar arasındaki tartışmalar hiç bitemeyecektir ve etik değerleri olan bir toplum oluşamayacaktır. Toplumu ebetteki bireyler oluşturur ama ilk başta bazı bireysel özelliklerinden feragat ederek. Fedakâr olmayı unuttuğumuz an kavga başlayacaktır, muhabbet bitecektir. Biz bu yönde ilerliyoruz açıkçası. Atalarımızın komşuluk, akrabalık ve arkadaşlık ilişkileri ile bizimkileri kıyasladığımızda bir uçurumu açık ve net görebiliyoruz. Bu yüzden de bize örnek alınacak doğru insanlar gerek. Öyle sanıyorum ki Hekimoğlu da bunlardan biri. Çok geç kalmadan örnek alsak ne ala…

Unutulmuşların Anısına...

Sarayda gece, herkes uykuda. Kimsenin nimetten haberi yok…

Zindanda gece, herkes uykuda. Kimsenin mihnetten haberi yok…

Üstad Necip Fazıl’ ın Cinnet Mustatilini okuduğum zamanlardan kalmış bir dize var hala aklımda. Hz. Mevlana’dan alınmış bir dize. Şöyle der Mevlana; Sarayda gece, herkes uykuda. Kimsenin nimetten haberi yok.  Zindanda gece, herkes uykuda. Kimsenin mihnetten haberi yok. Bu sözler bana unutkanlığımızı çağrıştırıyor, bağlılıklarımızı. Biz tuhaf canlılarız doğrusu yalnızca elimizde olmayınca pek çok nimetin kıymetini anlarız. Mesela özgürlüğünü kaybetmeyen bir toplum özgürlüğün kıymetini bilemiyor yada ölüm gelip kapısını çalmadıkça sevdiklerimizin hayatın geçiciliğini hatırlayamıyoruz. Daha tuhafı bir zamanlar mazlum olanlar zalimleştikçe unutuyor mazlumun durumunu ya da bir zamanlar yoksulluk içinde olanlar gün geliyor nimetler içnde yüzerken unutuyorlar yoksulun halini. Bu vaziyeti nasıl yorumlayabilir ki insan sadece unutkanlık mıdır yoksa dünyaya bağımlılık da girmiş midir işin içine?

 Bana sorarsanız işin aslı şu ki; Mallarımız, mülklerimiz, sevdiklerimiz, alışkanlıklarımız hepsi biraz daha bağladı bizi o her şeyin aslının bulunduğu âleme tercih ettiğimiz yapay dünyamıza. Fakat bağlandıkça boşluklar arttı kalbimizde, doldurmuyordu hiçbir dünyevi sevgi kalbimizdeki boşlukları. Doldurmuyordu, hatta daha derin çukurlar açıyordu belki bizim farkına varamadığımız.

 Hepimiz bağlandık dünyevi varlıklarımıza. Ebedi âlemle aramıza çekilen perde hiç açılmayacakmış gibi yaşamaya başladık. Kâinatın efendisini anmaz olduk, en acısı ona uymaz olduk. O kadar bağlandık ki dünyaya unuttuk bir soğuk suya eyvah! dünya güzelliklerini tercih ettim diye yanıp yakılan sahabeyi. Dünya tüm güzelliklerini sunmasına rağmen gözünün ucuyla bile ona bakmayan resulün ümmetiyiz dedik ama gözlerimizi ayırmaksızın daldık geçici güzelliklere.

 Varlığımızı unuttuk. Varlığını bilmeyen var edenini de bilmezdi biz var edenimizi de unuttuk. Bizim ismimizin baş harflerinde değildi kimliğimiz, belki ondan unuttuk acizliğimizi. Kapıldıkça kapıldık geçici zevklerimize, müminleri unuttuk. Obezliğe ulaştığımız şu devirde aç olan kardeşlerimizi unuttuk oysaki resul komşusu açken tok yatan bizden değildir demişti.  Evet, biz ondan olamadık fakat bunun idrakine de varamadık.

 Savaşlar öyle normalleşti ki gözümüzde, ölen kardeşlerimizin ardından yaş akıtmayı unuttuk.  Amaç hep istediğine ulaşmak oldu da, kanaatkâr olmayı unuttuk. Ene duygusu öyle bir sardı ki dört bir yanımızı, paylaşımı unuttuk.

 Eskiden bir derdimiz vardı, şimdi onu da unuttuk. Bir dertle dertlenmeliydi ama yüce bir dertle dertlenmeliydi ki bizim tek derdimiz kendimiz olduk. Ardından ilerlemeli dedik nereye ilerleyeceğimizi bilemeden. Topluca yeni bir dert edindik. Derdimizin adı olunca ‘’Batılılaşmak’’, İleri medeniyetler seviyesine ulaşalım dedik biz kendimizi unuttuk.  Yolumuzu kaybettik çıkmaz sokaklara daldık. Geri dönmeyi unuttuk.

Açıkçası hayatımızı doldurdu yanlışlarımız. Biz yanlışlarımıza bağlandık bağlandıkça sevdik ve zevk aldık ama şüphesiz ki unutuğumuz her bir şey bir gün dönüp dolaşıp mutlaka karşımıza çıkacak. Şimdi bakmalı şöyle bir aynada kendimize.  Atalarımızın saçtığı tohumlardan oluşan meyveler bizler miyiz? Hepimiz teker teker sormalıyız, seslenmeliyiz sinelerimize nereye gidiyoruz, ne uğruna heba ediyoruz hayatlarımızı…

İlim gümüş, kavga altın olmuş!

Bugün uzanmış, uzun uzun kitaplığımı seyrederken buldum kendimi. Aslında ben, kendimi de kitaplarımda buldum ama konumuz o değil şuan. Kitaplara baktıkça bakmak ayrı bir haz veriyor olsa gerek yaklaşık bir iki saat sırayla gözden geçirdim. Ardından aklıma Jonathan Swift’ in bir sözü geldi : ‘’Kitaplar zekânın çocuklarıdır.’’ Sahi ne çok zekâyı barındırıyordu altı üstü tahtadan yapılmış bir kitaplık ve ele alınan her bir kitap sayesinde yeni bir düşünce dünyasına dalabilmek. Bambaşka düşünceler birbirinden farklı görüşler. Hepsine belki de sadece günlük bir iki saat ayırarak sahip olabiliyor olmak. Açıkçası bunları düşündükçe öyle bir muhabbet oluştu ki içimde tüm kitaplarıma sarılmak istedim diyebilirim.

  Bu muhabbeti hissederken kitaplara insanın aklına başka bir husus takılıyor. Kitaplar ki yeni ufuklara açılma, yeni görüşlere sahip olma imkânı sunarken insanlara neden sevilmiyor özellikle de gençler tarafından. Oysaki bu millet öyle düşünürleri barındırdı ki içinde onlar gözleri körlük seviyesindeyken bile lamba başında biraz daha okumalı biraz daha öğrenmeli sevdasındaydılar. Öyle düşünürleri barındırdı ki düşünceleri uğruna hapishanelerde sabahlamak zor gelmiyordu onlara. Hatta kimisi hapishane ortamını bile bir kütüphane yaptı belki kendisine. Gözlerin kaybetmek, hayatlarını tutsak bir halde geçirmek uğruna ilim peşinde koşan insanlar deli miydi çılgın mıydı bizden farkı neydi diye sorası geliyor insanın ama cevap belli. Biliyorlardı ki tıpkı bizim de bildiğimiz gibi; okumaktan, ilimden uzak kalan toplumlar düşünme ve doğal olarak yeni fikirler üretebilme yetilerini kaybederler. Üreticilikten uzak, hep tüketici vaziyetinde olan bir toplum da hem tembelleşir hem de muhtaç kalır. Kısacası sözde özgürdür ama özünde üretenin tutsağıdır.

 Vaziyet buyken vatan elden gidiyor nidaları atanlara sormak gerekmez mi ne kadar kitap okuyorsun kardeşim ne kadar ilim sohbeti yapıyorsun ne kadar düşünüyorsun katkın nedir bu topluma ki elden gitmesi tehlikesi bu kadar yakıyor canını? İnsanlar emek verdikleri şeylerin zarar görmesinden korkarlar çünkü. Yoksa çıkardığın bu ses boş tenekenin çıkardığı sesten farksız mı?

Zira ben inanıyorum ki; ilim ehli her kapının anahtarına sahiptir. Doğal olarak da bir kapıyı açması için kapıyı kırma teşebbüsünde bulunup etrafa zarar vermesine gerek kalmaz sessizce acar kapısını, aşar önündeki engeli. Toplumumuzda ki gençlerinde aslında yapması gereken şey tam olarak bu. Yapılan eylemlerde, polisle girilen münakaşalar şimdiye kadar hangi kapıyı açtı bize sormak lazım. Hatta çoğu zaman hem maddi hem manevi pek çok zararda vermişken hala bu kadar ısrarla devam etmesinin sebebi nedir, hem bu çağda hala görüşlerini kavgayla belirten bir zihniyet ne kadar uzun ömürlü olabilir ki? Ağlamayan bebeğe emzik vermezler doğrudur çünkü bebeğin kendini ifade edebileceği neredeyse tek yol ağlamasıdır. Oysaki 20 küsur yaşındaki bir bireyin, hayatını neredeyse sıralarda ilimle meşgul olarak geçirmiş bir gencin kendisini ifade edebileceği tek yol kavga mıdır?

Öyle sanıyorum ki bu zihniyet değişmedikten sonra hiçbir zaman gelişmiş medeniyetler düzeyinde sayılamayacağız coğrafya derslerinde. Gelişmekte olan ülkeler sıralamasındaki yerimizi kimseye kaptırmayacağız. Kaptırmayız da zaten gençlerimizin dişleri bu kadar sivri olduktan sonra.

Hüzün ki en çok yakışandır bize...

Gazetelerin en çok kitap eklerini severim. Yeni çıkan kitapları takip etme açısından pek çok katkısı oluyor insana. Bundan mütevellittir ki dün Zaman gazetesinin pazartesi günü verilen kitap ekini inceliyordum. Hilmi Yavuzun yeni çıkan deneme kitabı ile karşılaştım. ‘’HÜZÜN VE BEN’’. Röportajda Hilmi yavuz ‘’Hüzün bizim mesleğimizdir.’’ Diyordu. Tam bu sırada radyo dinliyordum ki Dursun Ali Erzincanlı da, efendimizin veda hutbesini seslendiriyordu. Ardından, Onun gidişi ile evrenin tuttuğu matemi dillendiriyordu. Bu tevafuk sayesinde olsa gerek’’ Hüzün bizim mesleğimizdir.’’ cümlesi biraz daha anlamlandı benim için.

Sezai Karakoç , ‘’Hüzün bende bir tabiat haline geldi. ’diyordu gençlik yıllarından bahsederken. Yine Behçet Necatigil, ‘’Bizim en büyük sevincimizde bile biraz keder olmalıdır.’’ diyordu bir röportajında. Daha nice düşünürde bu cümlelere yakın pek çok cümle kurmuştu. Aslında hepsinin de dile getirdiği şey alenen ortadaydı. Gezelim, tozalım, eğlenelim ile geçmeyecekti bir ömür. Geçemez de zaten. Böyle bir ömür ne kadar kalıcı olabilir ki? Zevkler sınırlıyken, dünya cennet nimetlerinin gölgesi altında kalmışken, pek çok sevdiğimiz bu diyardan göç etmişken, kâinatın yaratılma sebebi olan zat- ı muhterem bizimle değilken, dünya bile o ayrıldıktan sonra hüzne boğulmuşken bize ne kadar zevk verebilir ki kıyas ettiğimizde sınırlı ve geçici bu nimetler. Onları bir kenara bıraktım insan gurbetteyken ne kadar mutlu olabilir ki? Kuşu altın kafese koysan o bile vatanım derken insan içinde bu geçerli değil mi? Hepimiz gurbette sayılmaz mıyız babamız Hz. Adem’ in memleketi cennetken? Bu durumda Hayati İnanç’ ın deyimiyle bizimde kütüğümüz cennete kayıtlı değil midir?

İnsan böyle düşününce biraz daha idrak ediyor dünyaya geliş amacını. İş seyahati gibi bir şey diyebiliriz belki. Belirli bir süre için vazifelendirilmişiz, tayinimiz de dünyaya çıkmış. Süreç biraz uzayınca haliyle asıl memlekete hasret başlamaz mı? Buradaki nimetleri de sever insan ama aklı hep öz vatanındakilerde olmaz mı? Düşünün bakalım az duymamışızdır ailesinden uzakta yaşayanlardan; Ah! Annemin yemekleri ya da memleketimin yiyecekleri olsa şimdili cümleleri. Peki, kıyasladığımızda farkı ne?

Bu perspektifle bakınca anlayabiliyoruz aslında Hilmi Yavuz’u, Sezai Karakoç’u ya da Behçet Necatigil’i. Yaşadığımız hayatlarda hep bir şeyler eksik çünkü. Sevinçler kalıcı değil maalesef hayatlarımızda ama hüzün hep kalıcı. Nitekim bence de hüzündür insana en çok yakışan. İnsan hüzün sayesinde fark ediyor acziyetini çünkü. Belki hüzün aracılığı ile çıkarıyor üstünden kibir denen çirkin elbisesini. Hatta İnsanın belki kendisini bulmasının en güzel yolu oluyor hüzün. Düşünmeye yönlendiriyor çünkü insanı ki biz mutluyken değil daha çok hüzünlüyken fark ederiz yanlışlarımızı bilirsiniz aziz okuyucu. Bu yüzden işte her sevincin altında az bile olsa hüzün saklamalıyız. Saklamalıyız Ne de olsa gurbetteyiz ve fark etmemiz gereken meseleler vazifelendirildiğimiz işler var…

Mutlulugu hic gormedim ama taniyorum yoklugundan !

 Einstein ‘’ mutlu olmak istiyorsan bir amaca bağlan; insanlara ya da eşyalara değil.’’ diyor. Bu cümleden yola çıkarak birçok derde deva bulabiliriz, yaşadığımız yeri, yaşantılarımızı ve çektiğimiz sıkıntıları adeta bir köprü gibi birbirine bağlıyor çünkü bu söz. Neden hiçbir şeyden tatmin olamadığımızı ve hiçbir zaman mutlu olmayı tam anlamıyla beceremediğimizi idrak ettiriyor.

   Açıkçası Ulucanlar cezaevine ilk gittiğimde gördüğüm manzara da bende bu cümlenin yaptığı etkiyi yapmıştı. Orada en çok etkilendiğim husus insanların öldürülmüş olması değildi, beni en çok etkileyen husus gözlerinin içinin gülmesiydi. Şaşılacak şeydi doğrusu. Tecrit odalarında geçirilmiş gecelerin ardından idam sehpasına giderken korkudan daha çok gözlerde huzurun olmasının sebebi neydi merak uyandırmıştı bende. Komünisti, sosyalisti ülkücüsü fark etmiyordu kısacası kendinden eminlik ve alınan haz herkeste aynıydı. Sebebini düşündüğümde aklıma gelen tek şey bağlandıkları bir amacın oluşu oldu. Bu söylediklerimden sonra günümüz gençlerinin mutsuzluğunun, dillerinde sakız olmuş depresyonlarının sebebini sizde anladınız sanırım kıymetli okuyucu. Bizim gençlerimizde bir dava bilinci bir yaşama amacı yok çünkü. Onların o güzel kafalarını en çok meşgul eden husus karşı cinsle olan münasebetleri ya da deli gibi çalıştıkları sınavları ya da maddi kaygıları yada… Bizim ‘ya da’larımız uzar gider bu boş amaçlar karşısında. Asıl mevzu şu ki; boş yaşıyoruz ve farkına varmadığımız her saat bir kayıp. Yıllarımız heba ettiğimiz tüm arzularımız gereksiz belki. Bizi ayakta tutacak gerçek bir amaç olmadıktan sonra. Oysa öyle bir amacı olmalı ki insanın ona öyle bir adamalı ki kendini canı amacı karsısında değersiz kalabilmeli. Benim sahabe hayatlarını okuduğumda gördüğüm manzara bu çünkü, Çanakkale anlatıldığında anımsadığım da bu, Ulucanları ziyaret ettiğimde algıladığım asıl gerçek de bu. İnsan diğer canlılardan üstün yaratılmış çünkü. Bir amacı olması istenmiş. Kendine bir yol belirlemesi söylenmiş. Söylenmiş de işte insan insten geliyor malum. Kökünde var unutkanlık. Unutmuş. Üstündeki ölü toprağını atamamasının yegâne temeli de bu zaten. Depresif tavırlarının şiddete meyyalinin yaptığı yanlışların sebebi bu boşluk. O halde bu boşluk dolmalı, doldurulmalı. Nasıl mı? Bir amaca bağlanmalı. Alelade bir amaca değil ama en güzeline bağlanmalı. En güzelin yolundan gitmeli. Okuyup araştırmada sınırlarını aşmalı. Danışmalı gerektiğinde tartışmalı. İnsan düşünmeli. Yanlışla doğruyu ayırt edebilmeli. Atmalı ağırlık yapan, onun görmesini engelleyen üzerindeki şu örtüyü. Sıcacık yatağından kalkmalı, bırakmalı tembelliği bir kenara ve bir amaca bağlanmalı. Zihinlerimizi kurtaracak yol bu yol çünkü. Belki engebeli, belki geçidi yok, menzili çok ama bir hedef koymadan hiçbir yere de varamayız. İlk mesele güzergâhı bulmak zorluklar ikincisi ki atılan her adım yolu biraz daha ferahlatacaktır. Bize düşen ise cesaretimizi toplayıp ilk adımı atabilmek…

Üstüne Hüzün Yağıyor Şehirlerin…

Erdem Beyazıt,  Kar Altında Hüzün Denemesi şiirinde;

‘’ Dünyanın en uzun hüznü yağıyor
Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne.’’ diyor.

   Dünyamız yıllardır en uzun hüznünün yaşıyor maalesef. Nitekim gün geçtikçe yağan hüzün doluya dönüşüyor. Ortadoğu kızıştıkça kızışıyor. Her gün damla damla kan yağıyor orta doğuda ki insanımız üzerine. Kargaşa çözülmüyor, çözülemiyor da zaten çünkü Orta Doğu bir çorba halini almış ve karıştıran karıştırana.

   Her gün bir çocuk daha hayata veda ediyor Orta Doğuda. Belki geldikleri yeri 10- 15 gün, bilemedin 1- 2 yıl görebildikten sonra. Her gün bir değil belki bin annenin feryadını işitiyor sokaklar Kerkük’te Gazze’de daha nicesinde. Sokaklar feryatlara dayanamıyor, belki ölümler gökyüzünü yasa tutuyor ama bizim kalplerimize işlemiyor. Ses geçirmez bir teknoloji ile örmüşüz kalbimizin çevresini işitmiyor, sızlamıyor…

 Bilmiyorum ne kadar sürecek bu hüzün. Kalplerimizi daha ne kadar katılaştırabileceğiz. İnsana, insan olarak ‘’insanca’’ ne zaman yardım edeceğiz, meçhul. Kimi kesim diyor ki; sokakta bizim insanımız açken Filistin’e, Suriye’ye yardım etmek niye? Ülkemizde kaç insan açlıktan ölüyor her gün, sormak istiyorum bu zihniyete. Bir kuru ekmek veya biraz su ile bir süre yaşayabilirsiniz ama beyninize gelmiş bir mermi ile sanıyorum kuru ekmekle idare ettiğiniz kadar uzun müddet idare edemezsiniz. Bir hayat bu sözleri sarf edebilecek kadar ucuz mu diye sorasım geliyor. Ya da bu kadar bencil ve ırkçı mıyız?

 Doğarken ırk seçme gibi bir seçeneğimiz yoksa ve hepimiz aynı gezegene komşu olarak gelmişsek insanları şucu bucu diye ayırmanın bir anlamı olmadığını düşünüyorum hatta bu düşüncenin haddinden fazla aptalca olduğunu da söyleyebilirim. Yani siyahi bir çocuğun aslında komşunuz Melahat Hanımın çocuğundan bir farkı yok. Nasıl ki o çocuk düştüğünde kalkması için yardım edecekseniz, başka ülkelerde yaşayan ama yaşama hakkı ellerinden alınmış olan o çocuklara da yardım etmelisiniz. Hele bir de; ‘’Müslümanım, elhamdülillah.’’ diyorsanız hiç hakkınız yok. Çünkü bu dinin peygamberi ; ‘’Hepiniz Adem’in çocuklarısınız, Adem ise topraktandır. Arap’ın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap üzerine üstünlüğü olmadığı gibi; kırmızı tenlinin siyah üzerine, siyahın da kırmızı tenli üzerine bir üstünlüğü yoktur.’’ diyor. Yani hepiniz aynı babadansınız ki bu kardeşsiniz demek oluyor aynı zamanda hepiniz topraktansınız dönüşünüz de toprağa olacak tıpkı babanız gibi diyor. Madem ham madde bir madem gidilecek mekân bir, ne ayrım yapmanın bir anlamı var ne de el uzatmamanın. Unutmamak lazım ki biz el uzatınca bir şey kaybetmeyiz ama onlar uzatılan eli tutunca çok şey kazanabilir ve orta Doğuda ki, Afrika’daki, Uzak Doğudaki hüzün bulutları yerini güneşli ve güzel günlere bırakır. Bunun için yalnızca biraz elimizde ki imkânları değerlendirmemiz gerekiyor o kadar.