Gazetelerin en çok kitap eklerini severim. Yeni çıkan kitapları takip etme açısından pek çok katkısı oluyor insana. Bundan mütevellittir ki dün Zaman gazetesinin pazartesi günü verilen kitap ekini inceliyordum. Hilmi Yavuzun yeni çıkan deneme kitabı ile karşılaştım. ‘’HÜZÜN VE BEN’’. Röportajda Hilmi yavuz ‘’Hüzün bizim mesleğimizdir.’’ Diyordu. Tam bu sırada radyo dinliyordum ki Dursun Ali Erzincanlı da, efendimizin veda hutbesini seslendiriyordu. Ardından, Onun gidişi ile evrenin tuttuğu matemi dillendiriyordu. Bu tevafuk sayesinde olsa gerek’’ Hüzün bizim mesleğimizdir.’’ cümlesi biraz daha anlamlandı benim için.
Sezai Karakoç , ‘’Hüzün bende bir tabiat haline geldi. ’diyordu gençlik yıllarından bahsederken. Yine Behçet Necatigil, ‘’Bizim en büyük sevincimizde bile biraz keder olmalıdır.’’ diyordu bir röportajında. Daha nice düşünürde bu cümlelere yakın pek çok cümle kurmuştu. Aslında hepsinin de dile getirdiği şey alenen ortadaydı. Gezelim, tozalım, eğlenelim ile geçmeyecekti bir ömür. Geçemez de zaten. Böyle bir ömür ne kadar kalıcı olabilir ki? Zevkler sınırlıyken, dünya cennet nimetlerinin gölgesi altında kalmışken, pek çok sevdiğimiz bu diyardan göç etmişken, kâinatın yaratılma sebebi olan zat- ı muhterem bizimle değilken, dünya bile o ayrıldıktan sonra hüzne boğulmuşken bize ne kadar zevk verebilir ki kıyas ettiğimizde sınırlı ve geçici bu nimetler. Onları bir kenara bıraktım insan gurbetteyken ne kadar mutlu olabilir ki? Kuşu altın kafese koysan o bile vatanım derken insan içinde bu geçerli değil mi? Hepimiz gurbette sayılmaz mıyız babamız Hz. Adem’ in memleketi cennetken? Bu durumda Hayati İnanç’ ın deyimiyle bizimde kütüğümüz cennete kayıtlı değil midir?
İnsan böyle düşününce biraz daha idrak ediyor dünyaya geliş amacını. İş seyahati gibi bir şey diyebiliriz belki. Belirli bir süre için vazifelendirilmişiz, tayinimiz de dünyaya çıkmış. Süreç biraz uzayınca haliyle asıl memlekete hasret başlamaz mı? Buradaki nimetleri de sever insan ama aklı hep öz vatanındakilerde olmaz mı? Düşünün bakalım az duymamışızdır ailesinden uzakta yaşayanlardan; Ah! Annemin yemekleri ya da memleketimin yiyecekleri olsa şimdili cümleleri. Peki, kıyasladığımızda farkı ne?
Bu perspektifle bakınca anlayabiliyoruz aslında Hilmi Yavuz’u, Sezai Karakoç’u ya da Behçet Necatigil’i. Yaşadığımız hayatlarda hep bir şeyler eksik çünkü. Sevinçler kalıcı değil maalesef hayatlarımızda ama hüzün hep kalıcı. Nitekim bence de hüzündür insana en çok yakışan. İnsan hüzün sayesinde fark ediyor acziyetini çünkü. Belki hüzün aracılığı ile çıkarıyor üstünden kibir denen çirkin elbisesini. Hatta İnsanın belki kendisini bulmasının en güzel yolu oluyor hüzün. Düşünmeye yönlendiriyor çünkü insanı ki biz mutluyken değil daha çok hüzünlüyken fark ederiz yanlışlarımızı bilirsiniz aziz okuyucu. Bu yüzden işte her sevincin altında az bile olsa hüzün saklamalıyız. Saklamalıyız Ne de olsa gurbetteyiz ve fark etmemiz gereken meseleler vazifelendirildiğimiz işler var…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder