Bugün uzanmış, uzun uzun kitaplığımı seyrederken buldum kendimi. Aslında ben, kendimi de kitaplarımda buldum ama konumuz o değil şuan. Kitaplara baktıkça bakmak ayrı bir haz veriyor olsa gerek yaklaşık bir iki saat sırayla gözden geçirdim. Ardından aklıma Jonathan Swift’ in bir sözü geldi : ‘’Kitaplar zekânın çocuklarıdır.’’ Sahi ne çok zekâyı barındırıyordu altı üstü tahtadan yapılmış bir kitaplık ve ele alınan her bir kitap sayesinde yeni bir düşünce dünyasına dalabilmek. Bambaşka düşünceler birbirinden farklı görüşler. Hepsine belki de sadece günlük bir iki saat ayırarak sahip olabiliyor olmak. Açıkçası bunları düşündükçe öyle bir muhabbet oluştu ki içimde tüm kitaplarıma sarılmak istedim diyebilirim.
Bu muhabbeti hissederken kitaplara insanın aklına başka bir husus takılıyor. Kitaplar ki yeni ufuklara açılma, yeni görüşlere sahip olma imkânı sunarken insanlara neden sevilmiyor özellikle de gençler tarafından. Oysaki bu millet öyle düşünürleri barındırdı ki içinde onlar gözleri körlük seviyesindeyken bile lamba başında biraz daha okumalı biraz daha öğrenmeli sevdasındaydılar. Öyle düşünürleri barındırdı ki düşünceleri uğruna hapishanelerde sabahlamak zor gelmiyordu onlara. Hatta kimisi hapishane ortamını bile bir kütüphane yaptı belki kendisine. Gözlerin kaybetmek, hayatlarını tutsak bir halde geçirmek uğruna ilim peşinde koşan insanlar deli miydi çılgın mıydı bizden farkı neydi diye sorası geliyor insanın ama cevap belli. Biliyorlardı ki tıpkı bizim de bildiğimiz gibi; okumaktan, ilimden uzak kalan toplumlar düşünme ve doğal olarak yeni fikirler üretebilme yetilerini kaybederler. Üreticilikten uzak, hep tüketici vaziyetinde olan bir toplum da hem tembelleşir hem de muhtaç kalır. Kısacası sözde özgürdür ama özünde üretenin tutsağıdır.
Vaziyet buyken vatan elden gidiyor nidaları atanlara sormak gerekmez mi ne kadar kitap okuyorsun kardeşim ne kadar ilim sohbeti yapıyorsun ne kadar düşünüyorsun katkın nedir bu topluma ki elden gitmesi tehlikesi bu kadar yakıyor canını? İnsanlar emek verdikleri şeylerin zarar görmesinden korkarlar çünkü. Yoksa çıkardığın bu ses boş tenekenin çıkardığı sesten farksız mı?
Zira ben inanıyorum ki; ilim ehli her kapının anahtarına sahiptir. Doğal olarak da bir kapıyı açması için kapıyı kırma teşebbüsünde bulunup etrafa zarar vermesine gerek kalmaz sessizce acar kapısını, aşar önündeki engeli. Toplumumuzda ki gençlerinde aslında yapması gereken şey tam olarak bu. Yapılan eylemlerde, polisle girilen münakaşalar şimdiye kadar hangi kapıyı açtı bize sormak lazım. Hatta çoğu zaman hem maddi hem manevi pek çok zararda vermişken hala bu kadar ısrarla devam etmesinin sebebi nedir, hem bu çağda hala görüşlerini kavgayla belirten bir zihniyet ne kadar uzun ömürlü olabilir ki? Ağlamayan bebeğe emzik vermezler doğrudur çünkü bebeğin kendini ifade edebileceği neredeyse tek yol ağlamasıdır. Oysaki 20 küsur yaşındaki bir bireyin, hayatını neredeyse sıralarda ilimle meşgul olarak geçirmiş bir gencin kendisini ifade edebileceği tek yol kavga mıdır?
Öyle sanıyorum ki bu zihniyet değişmedikten sonra hiçbir zaman gelişmiş medeniyetler düzeyinde sayılamayacağız coğrafya derslerinde. Gelişmekte olan ülkeler sıralamasındaki yerimizi kimseye kaptırmayacağız. Kaptırmayız da zaten gençlerimizin dişleri bu kadar sivri olduktan sonra.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder