İnsana yeni bir ufuk kazandırması açısından seyahat etmek oldukça güzel bir eylemdir. Hele de yolculuklarınızı etrafı izlemekten çok düşünmek ve var olan her şeyi değerlendirmekle geçiriyorsanız sizden iyisi yok. Bundan mütevellittir ki seyahatlerde kitap okumayı çok sevmişimdir. Daha bir irdeleyerek okurum kitabımı bu yüzden de sanırım yolculuklarda okunan kitapların tadı bir başka oluyor.
Bu hafta da bir yolculuğa çıkmıştım, elimde hazır ve nazır Ömer Tamer Ekincinin Derdini Seven Adam Hekimoğlu İsmail kitabı bulunuyordu. Sevdiğim yazarların hayatlarını okumayı çok sevmişimdir bu kitap da su gibi akıp gitti elimdeyken diyebilirim. Hekimoğlu’ nun pek çok dostunun Hekimoğlu ile ilgili düşünceleri yer alıyordu eserimizde. Ahmet Vural da o dostlardan biriydi ve onun yorumlarını okurken birkaç satır direkt dikkatimi çekti. Ahmet Vural Hekimoğlu için; Ömer ağabey ihtiyacı kadar giyinir, ihtiyacı kadar yer ve içer, ihtiyacı kadar yaşar. Şimdiki tabiriyle ‘’Halk gibi giyinir, halk gibi yer, halk gibi yaşar. ‘’ diyordu. Aslında gayet normal bir cümle ile karşılaşıyoruz ama bir yandan da günümüzü düşününce çok abes geliyor.
‘’Halk gibi yaşamak’’ bu tabiri sade bir hayat yaşayan insanlar için kullanamıyoruz artık. Halkın yaşayışı çok değişti malumunuz. Bunu fark etmek çok da zor değil, çevremize biraz bakmamız kâfi gelir. Halk deyince benim aklıma sade yaşayan, ihtiyacı kadarı ile mutlu olan insanlar gelmiyor maalesef. Tam zıttı televizyonlarda gördüğü yaşantıyı evine taşımak isteyen insan topluluğu geliyor. Moda belasına bulaşmış bir yığın insan geliyor. Birbirleri ile kılık kıyafet, telefon markası yarıştıran gençler ve onların süper anlayışlı aileleri geliyor. Hayatlarını alış veriş merkezlerinde tüketen kadınlar, teknoloji delisi adamlar geliyor. Sadece tüketmeye endeksli tükettikçe üst tabaka insan oluyoruz mantığı ile yasayan bir toplum geliyor.
Açmak lazım artık gözlerimizi aşırı dozda tüketen bir toplum olduk biz. Tükettikçe tüketiyoruz ama bu bize yetmiyor hep daha fazlasını istiyoruz. Ne hevesle aldığımız eşyalarımızın bir iki yıl sonra daha üst modelleri çıkınca gözümüzde bir değeri kalmıyor artık eskilerin. Tekrar yenisini istiyoruz bahaneler üretiyoruz eskisini basımızdan savmak için. Kılık kıyafet konusunda söylenebilecek sözüm kalmadı artık dolaplara sığmıyor çünkü kıyafetlerimiz oysa peygamber ömrünü bir kaç kıyafetle geçirebiliyordu. Giyim- kuşamımız eğlencelerimiz hiç birinden taviz veremeyiz özellikle de gençlik döneminde. Genç canım onun da gezmeye hakkı var deyip kendi ellerimizle evlatlarımızı yanlış ortamlara yuvarlayabiliyoruz. Ya da onun komşunun kızından ya da oğlundan ne eksiği var aman çocuk üzülür deyip haddinden fazla harcamalar yapabiliyoruz evlatlarımız, sevdiklerimiz için. Oysa belki de sade yaşayışı ile kızımızın ya da oğlumuzun komşunun çocuğundan fazlası vardı ama kendi elimizle mahvettik bunu hiç göremiyoruz.
Unutmamalı ki aralıksız tüketen insan doymayı bilmeyecektir bilmedikçe gözü de gönlü de aç kalacaktır. Gönlü doymayan insan sevmeyi de, fedakârlığı da, paylaşmayı da bilemez. Yani kısacası eskiden toplumun bir üyesiyken şimdi birey olmuştur. Birey olmaya alışan insan da toplu ortamlarda yaşamaya ayak uyduramayacaktır. Evlilikte kavga eksik olmayacaktır. Çocuklar arasındaki tartışmalar hiç bitemeyecektir ve etik değerleri olan bir toplum oluşamayacaktır. Toplumu ebetteki bireyler oluşturur ama ilk başta bazı bireysel özelliklerinden feragat ederek. Fedakâr olmayı unuttuğumuz an kavga başlayacaktır, muhabbet bitecektir. Biz bu yönde ilerliyoruz açıkçası. Atalarımızın komşuluk, akrabalık ve arkadaşlık ilişkileri ile bizimkileri kıyasladığımızda bir uçurumu açık ve net görebiliyoruz. Bu yüzden de bize örnek alınacak doğru insanlar gerek. Öyle sanıyorum ki Hekimoğlu da bunlardan biri. Çok geç kalmadan örnek alsak ne ala…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder